Nineteen87

Wat als een normale dag had moeten verlopen, werd een dag van onzekerheid, veel verschillende onderzoeken, het zien van vele gezichten van anasthesisten, doktoren, artsen enzovoorts. Die dag was 30 december 2009. Acht maanden geleden hebben de trotse ouders van Emilie te horen gekregen dat Emilie een tumor in haar buik heeft. Op dat moment is ze nog geen twee.

Om zijn ei kwijt te kunnen en om het te kunnen delen met de rest van (twitterend en/of bloggend) Nederland, heeft de papa van Emilie een twitter en een blog aangemaakt om zo zijn verhaal te kunnen doen over dit aangrijpende drama. Een krappe 1400 Twitteraars volgen hem op Twitter, waaronder ikzelf. Een maand of drie geleden kwam ik via een bijzondere Follow Friday bij de KEKMBDD-twitter terecht en drukte vrijwel direct op de Follow-knop na het snappen van de betekenis van de afkorting. ‘Komt Een Klein Meisje Bij De Dokter’.

Ik viel gelijk met m’n neus in de boter. In de blogpost die de papa van Emilie rond die tijd had geschreven was te lezen hoe erg Emilies haar uitviel en dat ze besloten hadden het er helemaal af te halen. Ik citeer: “Vanaf vandaag is Emilie chemokaal. Mijn hart huilt.” Aangrijpend. Heel aangrijpend. En dan heb ik het nog niet eens over de kippenvel en de tranen in je ogen die ontstaan tijdens het lezen van de brief voor Emilie die papa Gaston heeft geschreven.

Een boel schrijfsels verder heeft Emilie, die inmiddels twee en een beetje is, er al heel wat chemo-driedaagse opzitten, wilde papa stoppen met schrijven, maar heeft een dag later toch nog besloten om door te gaan met schrijven en lak te hebben aan ongewenste reacties, is Emilie van de kinderstoel gevallen met als gevolg ‘dikke pimpelpaarse bulten’. En nu? Nu ligt Emilie weer in een box. Sinds donderdag. In afwachting van wat er nu weer komen gaat.

“Blijf gezond en pluk de dag. Never ever give up. Er is hoop, want ik heb het.”

Van 6 tot en met 11 september is de collecteweek van KWF Kankerbestrijding. Ik geef. Jij ook?

Terwijl menig mens in blogwereld zich bezighoudt met projecten als “Day Zero Project”, “30 Day Challenge” en “Project 365”, laat ik dat lekker aan mijn neus voorbij gaan en doe ik mijn eigen ding. Wat dat is ben ik eigenlijk nog steeds niet achter. Laten we het erop houden dat ik mijn blog gebruik om heerlijk van me af te kunnen schrijven. Blije berichten, verdrietige berichten, ergernissen en “aah”- en “ooh”-momenten. Dit keer heb ik zin om even lekker te klagen: Ergernissen op Twitter.
Twitter is een medium die door vele mensen gebruikt wordt over de hele wereld. De één gebruikt het puur voor de fun en/of de onzin, de ander gebruikt het om zijn/haar hele levensverhaal erop kwijt te kunnen, anoniem of niet. Hoewel ik sommige onzinnige tweets wel kan waarderen, kan ik er minder goed tegen als ik tweets voorbij zie komen die gaan over koffie drinken, wasje draaien, was opvouwen, boodschappen doen etc. Deze scroll ik graag met een enorme noodgang voorbij. Natuurlijk hoeven niet alle tweets inhoud te hebben en tweet ik zelf vast ook regelmatig iets onzinnigs, maar toch.
Daarnaast vind ik het hilarisch om te lezen hoe sommige mensen op maandagochtend alweer aftellen naar het weekend. Of het een typisch maandagochtendgevoel is of dat er misschien meer achter zit weet ik niet, maar ik vind het om te lachen. Natuurlijk, iedereen heeft dat wel eens. Maar sommigen twitteren dat standaard elke maandagochtend. Denk dat je dan toch even moet gaan nadenken over hoe je je (doordeweekse) week leuker kunt maken. Zouden er dan misschien meer tweets komen over dat men blij is dat het weer maandag is?
Er zijn ook mensen die, gok ik, het woordje ‘positief’ niet in hun woordenboek hebben staan. Klagen over van alles en nog wat: Typische maandagochtenden, kinderen die niet willen luisteren, alwéér moeten werken (en dat terwijl ze bijvoorbeeld maar één of twee dagen in de week werken), vervelende schoonouders, ziek zijn en om het half uur vertellen wat er zo’n pijn doet en de hoeveelste emmer er nu weer vol gekotst is, schelden omdat een programma niet doet wat jij wilt, aandacht vragen door iets te melden wat nét niet genoeg loslaat en waardoor mensen juist moeten vragen, en ga zo maar door.
Oh, en dan heb ik het nog niet eens over FollowFriday en retweets. Maar dan vooral de combinatie daarvan. Het is schijnbaar erg hip als je de FollowFriday waarin jij genoemd wordt te retweeten zodat iedereen die kan lezen. Nou, eh, sorry. Like I care!

Even voor de duidelijkheid: Niks tegen de personen die klagen, hoor. Ik heb het nu over het geklaag en de negativiteit op Twitter, terwijl ik nu zelf ook aan het klagen ben. Dat klopt. Ik houd het fijn bij één blog en één onderwerp en maak geen tientallen tweets vuil aan tientallen negatieve dingen. Soms is het gewoon lekker om een potje te gaan zitten klagen, dat weet ik. Voor mij hoeft men er ook heus niet mee te stoppen, hoor. Ik blijf deze tweets gewoon voorbij scrollen (O.K. ik geef toe dat ik ze af en toe wel lees en erom moet lachen) en zal één van de laatste personen zijn die erop zal reageren.